Style przywiązania a związki w dorosłym życiu

Już we wczesnym dzieciństwie, nieświadomie tworzymy przekonania na temat związków, które mają wpływ na to jak wyglądają nasze relacje w dorosłym życiu. Teoria przywiązania pomaga zrozumieć schemat według, którego przywiązujemy się do ludzi.

W dzisiejszym wpisie o tym jak powstają style przywiązania, jak wpływają na związki w dorosłym życiu, najlepsze i najgorsze kombinacje, oraz czy można zmienić styl przywiązania.

Style przywiązania

styl bezpieczny

Styl bezpieczny

Kiedy rodzic jest troskliwy, zaangażowany i dostępny zarówno fizycznie, psychicznie jak i emocjonalnie, a przy tym adekwatnie reaguje na potrzeby dziecka, kształtuje się poczucie bezpieczeństwa i przekonanie, że świat jest przewidywalny i stały. Kiedy rodzic zaspokaja fizjologiczne potrzeby dziecka, ale także potrzebę bliskości, komunikacji i wzajemności – w dziecku rodzi się przekonanie, że jest kochane, ważne, a kontakty z ludźmi są łatwe, lekkie i przyjemne. W kolejnych latach dziecko chętnie eksploruje świat, ponieważ ma poczucie, że zawsze kiedy wpadnie w tarapaty będzie w pobliżu ktoś bliski, komu ufa. Bezpieczna więź jest bazą, do której zawsze można wrócić.

Bezpieczne przywiązanie w dorosłym życiu

Osoby mające wzorzec bezpiecznego przywiązania są zadowolone ze swoich relacji. Czują się bezpieczne będąc blisko drugiej osoby, a także pozwalają sobie i swojemu partnerowi na swobodę i niezależność. Osoby o bezpiecznym stylu potrafią zaoferować wsparcie, gdy partner tego potrzebuje i sami głośno mówią o swoich potrzebach. Związek oparty na bezpiecznym przywiązaniu jest pełen szczerości, miłości, otwartości, oparty na partnerstwie i równości.

styl lękowy

Styl lękowy

Styl lękowy kształtuje się, gdy zachowanie rodzica jest trudne do przewidzenia. Rodzic jest niekonsekwentny, niedostępny, mało angażuje się w relacje z dzieckiem. Wychodzi do dziecka, kiedy to on ma na to ochotę, a nie kiedy dziecko tego potrzebuje. Raz może ignorować dziecko, innym razem będzie odpowiadać na jego sygnały. Nie ma w tym żadnej reguły, więc dziecko nigdy nie wie, jak tym razem zachowa się rodzic, czy przyjdzie, czy nie. W dziecku powstaje przekonanie, że nie ma co liczyć na innych ludzi, nie można im ufać, rodzi to lęk i niepewność w relacjach z ludźmi, co hamuje naturalną potrzebę spontaniczności i eksploracji.

Styl lękowy w dorosłym życiu

Osoby o lękowym stylu przywiązania czują emocjonalny głód, desperacko chcą stworzyć głęboką więź z drugim człowiekiem. Obawiają się przy tym odrzucenia, ba są przekonani, że prędzej czy później zostaną odrzuceni, dlatego też na każdym kroku szukają potwierdzenia, że są kochani przy czym doszukują się dowodów na to, że ich partner zaraz ich zostawi. Bywają więc zaborczy i zazdrośni. Nie potrafią zaufać partnerowi i w całości zaangażować się w związek, gdyż cały czas są przygotowani na rozstanie. Pociągają ich partnerzy, których mogą uratować, zbawić, wyleczyć.

styl unikający

Styl unikający

Kiedy rodzic jest niedostępny, a czasami nawet nieobecny dziecko czuje się odrzucone, nieważne i niewartościowe. Styl unikający kształtuje się kiedy rodzic jest zimny, nieempatyczny i niezainteresowany interakcjami z dzieckiem. Unika bliskości, odtrąca dziecko, gdy te okazuje emocje. Dziecko nabiera przekonania, że relacje między ludzkie są bolesne i pełne cierpienia. Zaczyna więc unikać bliskich relacji. Na siłę stara się być samowystarczalne, nie dopuszcza do siebie negatywnych emocji i nie jest świadome swoich prawdziwych potrzeb.

Styl unikający w dorosłym życiu

Osoby z unikającym stylem dystansują się emocjonalnie od partnera. Szukają izolacji, samotności i pseudo niezależności. Są bardzo skoncentrowani na sobie, swoich potrzebach i wygodach. Pragną być całkowicie niezależni od innych ludzi, prowadzą wewnętrzne życie i niechętnie uzewnętrzniają swoje emocje, potrafią wyłączać emocje przez kontrolowanie siebie, ukazując się światu jako osoba obojętna i opanowana.

styl dezorganizacyjny

Styl dezorganizacyjny

Kiedy dziecko doświadcza przemocy, wychowuje się w atmosferze strachu i cierpienia postrzega świat jako niebezpieczny. Kiedy rodzic jest nieprzewidywalny i zachowuje się agresywnie, dziecko nie ma możliwości zaspokoić potrzeby bezpieczeństwa. Relacje międzyludzkie są dla niego źródłem cierpienia i stresu. W dziecku pojawia się ambiwalentna postawa, z jednej strony potrzebuje bliskości i chce do niej dążyć, a z drugiej  strony unika jej, ponieważ rodzic jest w jego oczach przerażający.

Wyobraźcie sobie, co się dzieje, kiedy dziecko spotyka się z okropnymi sytuacjami w szkole czy na podwórku i nie ma dokąd udać się po pomoc i wsparcie, bo jego rodzic jest tak samo straszny jak to, od czego dziecko uciekało w pierwszej kolejności. Przerażający rodzic to nie tylko taki, który jest agresorem, może też być ofiarą, osobą z problemami emocjonalnymi czy chorobą psychiczną, która sama nie radzi sobie w życiu i tym samym nie może zapewnić dziecku bezpieczeństwa i zaspokoić jego potrzeb, nie da dziecku wsparcia, ponieważ sam jest nieskuteczny i nie jest w stanie ochronić swojego dziecka. Takie dzieci stają się bardzo czujne w odniesieniu do sygnałów zagrożenia, unikają bliskości przy jednoczesnym pragnieniu jej.

Styl dezorganizacyjny w dorosłym życiu

Osoby z dezorganizacyjnym stylem obawiają się być zbyt blisko i zbyt daleko innych ludzi. Chciałyby utrzymać dystans, ale nie potrafią, ponieważ potrzebują bliskości. Mają niezaspokojoną potrzebę miłości, odczuwają pustkę, uczucie osamotnienia i niezrozumienia. Doświadczają emocjonalnych sztormów, gdyż kotłuje się w nich wiele niepokojów, przez które często czują się przytłoczeni. Bywają nieprzewidywalni i niestali dlatego, że raz dążą do bliskości, a innym razem unikają partnera, bo boją się zranienia. Tworzą dramatyczne związki, pełne wzlotów i upadków. Raz czują się odrzucone innym razem uwięzione. W pierwszej fazie związku czują się szczęśliwe, jednak po kilku miesiącach, kiedy partner „niebezpiecznie” się zbliża i angażuje w związek, osoba o dezorganizacyjnym stylu przywiązania zaczyna czuć niepokój. Wraz z pojawieniem się niepokoju pojawia się niezrozumienie samego siebie, ponieważ zamiast czuć szczęście czuje przerażenie i chce uciekać. Dzieje się to dlatego, że druga osoba podchodząc „zbyt” blisko uruchamia mechanizmy obronne. Ta obrona nie jest racjonalna, wynika z wczesnych doświadczeń z dzieciństwa i ma na celu zapewnić bezpieczeństwo. Osoby te wysyłają partnerowi przeciwstawne sygnały „Chodź do mnie – odejdź”. Nieustanne balansowanie miedzy bliskością, a oddaleniem. Przyciąganie i odpychanie. Osoba z dezorganizacyjnym stylem przywiązania zazwyczaj nie jest świadoma tego mechanizmu i czuje się nierozumiana, nie dostrzega, że to ona robi dystans, odsuwa się i odrzuca partnera.

Najtrudniejsze połączenie

Najtrudniejszym połączeniem jest połączenie stylu lękowego z dezorganizacyjnym. Związek takich osób będzie dramatyczny i pełen intensywnych, często niezrozumiałych emocji. Osoba lękowa będzie dążyć do bliskości, obawiając się przy tym odrzucenia. Wysyła sygnały, że bardzo jej zależy na partnerze i domaga się nieustannego potwierdzania miłości, podczas gdy partner ze stylem dezorganizacyjnym będzie odbierał to dążenie do bliskość jako zagrożenie, spodziewa się bowiem, że partner z pewnością go zrani, wykorzysta, skrzywdzi. Spodziewając się ataku ze strony partnera będzie uciekał i dystansował się, co osoba lękowa uzna jako akt odrzucenia i zacznie być zazdrosna i zaborcza, co jeszcze bardziej odstraszy osobę o stylu dezorganizacyjnym. Obie osoby będą czuły się przygniecione swoimi emocjami. Związek takiej pary to nieustanne dramaty, zbliżanie się i rozstawanie, przy jednoczesnym niezrozumieniu sytuacji, bo przecież oboje partnerzy pragną tego samego: bliskości, miłości i zrozumienia.

Najlepsze połączenie

Najlepsze związki są oczywiście między osobami o stylu bezpiecznym. Na szczęście osoby o stylu bezpiecznym potrafią stworzyć satysfakcjonujący związek zarówno z osobą o stylu lękowym jak i unikającym. Potrafią zapewnić osobę o typie lękowym o swojej miłości, dając jej poczucie pewności i bezpieczeństwa, której potrzebują. Natomiast osobom o typie unikającym dają tyle samotności i przestrzeni ile tamci potrzebują, nie czując się przy tym odrzuconym i niekochanym.

Jak zmienić styl na bezpieczny

Zmiana stylu przywiązania to długa i intensywna praca, wymaga dużej samoświadomości i zaangażowania. Badania pokazują, że często bycie w związku z osobą o stylu bezpiecznym sprawia, że osoby o stylu lękowym czy unikającym uczą się bezpiecznego wzorca przywiązania. Możemy też świadomie starać się zmienić swój styl przywiązania, rozszerzając samoświadomość, bądź udając się na terapię. Z badań wynika, że 25-30% dorosłych osób zauważa zmianę stylu przywiązania.

 

 

(Visited 480 times, 1 visits today)
Facebookgoogle_plus

Leave a Reply